Relatos que conflúen baixo a historia dun personaxe do Deza, coñecido como “O Naranxo”, un marabilloso tolo, xénero en si mesmo que representaba o extraordinario da excentricidade nunha sociedade tradicional e rural onde todo estaba regulado pola monotonía do ciclo dos días, das estacións e das estritas relacións familiares e sociais.
Os tolos representaban unha liberdade excéntrica: cando se facían maiores e ficaban terriblemente sós, sen familia que os coidara, convertíanse dalgún xeito en familia de todo o mundo.
O Naranxo tiña trillóns de pesetas, todos os que el quixer. O diñeiro saía do aire, ou da pura imaxinación: se cadra do mesmo lugar de onde veñen, no noso mundo, os cartos. Se o Naranxo vivise hoxe, faría unha performance crítica sobre as trampas da globalización e as burbullas financeiras, cheas de diñeiro etéreo. O Naranxo de Inma emprega —ou quere empregar— as redes sociais, malia morrer hai moitísimas décadas, e exerce de anfitrión dun mundo virtual. Como nas boas historias do país, non hai fronteira entre tempos.